webvideoproductie.nl Voor het produceren van goede webvideo's.

Ik zat laatst met een aantal mensen aan tafel toen een discussie tussen enkele ervaren editors begon over Final Cut Pro (FCP) en AVID Xpress (AVID). De vraag was natuurlijk: kan FCP alles wat AVID kan en omgekeerd. Het antwoord is natuurlijk ja, ze kunnen allebei wat de ander kan. Ze hebben alleen een ander gebruikerparadigma, met andere woorden, het uitgangspunt van de twee programma’s is totaal verschillend. In een kritiek van 2002 schrijft Peter May heel treffend:

“When you look forward to your midlife crisis, do you think you’ll buy a fully restored muscle car or a new European techno two-seater?“

bron: http://www.digitalvideoediting.com (klik voor volledig artikel)

(lees meer…)

Wanneer je begint met een filmproject voor een klant, dan weet je nog niet wat hij wil, sterker nog, heel vaak weet de klant zelf ook nog niet helemaal wat hij wil. Dat is niet erg, want daarvoor heeft onze taal een handig hulpmiddel: de vraag.

Het is extreem belangrijk om veel te vragen. Vraag aan je klant waarom hij een filmpje wil maken, hoeveel klanten hij wil bereiken, wat voor klanten, enzovoorts. Dat lijkt allemaal vanzelfsprekend, maar het wordt vaker vergeten dan je zou denken. Nog belangrijker is dat je je afvraagt of het wel de beste oplossing is voor de klant om een filmpje te maken. Misschien is datgene wat hij wil zeggen wel veel beter te vertellen via een Powerpoint presentatie of met een flyer-actie. Denk nooit dat - omdat je zelf zo van films houdt - film de oplossing is voor alle problemen.

Vraag dus aan anderen en aan jezelf alles wat je moet weten voordat je begint.

Een camera heeft talloze instellingen. Vaak gebruiken we die helemaal niet, maar er zijn situaties waarin ze erg handig kunnen zijn. De professionals kennen altijd alle knopjes en testen elke camera uitvoerig voordat ze gaan draaien. Vooral menu’s in moderne videocamera’s kennen veel verborgen instelling die het verschil uit kunnen maken tussen een geslaagde en een geheel mislukte draaidag.

Neem dus altijd ruim de tijd om je camera te leren kennen. Bij twijfel raadpleeg je van te voren de handleiding. Zo voorkom je dat je zonder papier (of zonder licht) voor verassingen komt te staan. Immers al gebruik je de instellingen niet, zolang je ze kent weet je in ieder geval hoe je er weer vanaf komt wanneer je iets per ongeluk activeert.

Er zijn regels bij film, veel regels, maar die zijn gemaakt om te overtreden! Eén van de moeilijkste dingen van filmmaken is dat je heel veel moet weten en dat vervolgens ook weer moet vergeten. Dat is de reden dat zo veel filmmakers die niet formeel opgeleid zijn toch goede films kunnen maken - zij worden niet gehinderd door hun bagage.

Bij film en zeker bij webvideo geldt dat je altijd je gevoel moet volgen. Goeie webvideo’s zijn dan ook vaak impulsief en spontaan. Moderne virals zijn vaak heel slim geconstrueerd om ze echt te laten lijken of om te laten lijken dat iets fout gaat, zoals deze video met Piet Paulusma. Wat we niet weten is hoeveel moeite de mensen die hier achter zitten hebben moeten doen om het spontaan te laten lijken. Zowel een goede achtergrond als een open mind zijn dus essentieel.

Muziek is op zich al prachtig en er zijn legio voorbeelden van hoe muziek een film naar een hoger niveau kan tillen. Denk bijvoorbeeld aan de prachtige scène uit Magnolia waarin de personages mee gaan zingen met Aimee Man (niet gezien? dan heel snel kijken). Of de muziek van Philip Glass voor de film Koyaanisquatsi.
Of de klassieker 2001: A Space Odyssey waarin muziek van de vorig jaar helaas overleden György Ligeti een hoofdrol speelt. We hebben het hier over meesterwerken, meesterwerken voor het grote scherm. Deze films kunnen het zich veroorloven om hele scènes te vullen met niets meer dan muziek. De beelden zijn al heel sterk, samen met de muziek wordt de indruk subliem.

Waar je voor moet uitkijken is dat je dezelfde principes die zijn toepast op deze bioscoopfilms ook gebuikt voor je kleine webvideo. We zien enorm veel filmpjes op het web die eigenlijk alleen maar veredelde videoclips zijn. Mensen laden een muziekje op de timeline van hun montageprogramma en ‘plempen’ vervolgens het beeld erbij. Er wordt strak op de beat gemonteerd, vaak zelfs zonder dat er rekening wordt gehouden met de lengte van shots. Dat is geen film, dat is een geanimeerd hoesje voor een cassettebandje (voor de jongeren onder ons, die dat fenomeen niet meer kennen: dat is een oud soort geheugenkaartje voor een mp3-speler).

(lees meer…)

Vanavond sprak ik met Marianne Schoonderbeek & Ronnie Stafford en ze herinnerden me aan het belang van storyboards bij het maken van films ook al zijn die films nog zo kort. Het is inderdaad buitengewoon belangrijk om voor jezelf en anderen duidelijk te hebben wat je wilt maken, maar vooral ook hoe je dat gaat doen.

Elke Hollywoodfilm begint daarom als een soort stripboek, het storyboard, waarin tekeningen van elk shot en elke camerabeweging staan. Op basis hiervan kunnen production designers beslissen wat ze moeten inkopen omdat ze weten wat wel en niet in beeld komt, lichtmensen kunnen plattegronden gaan tekenen en voor iedereen anders is het ook meteen duidelijk hoe de film eruit gaat zien.

Kijk wel uit dat je niet te veel waarde hecht aan een storyboard, want als je je van tevoren al te veel vastlegt op bepaalde shots, dan sta je tijdens het draaien niet meer open voor nieuwe oplossingen.

Tip: Tegenwoordig is een leuke manier om storyboards te maken met een digitale camera of met je mobiele telefoon, maar het kan natuurlijk ook met een 3D-programma.

Wanneer je een webvideo maakt let dan op dat je camera niet meer beweegt dan nodig. Dus niet trillen. Veel camera’s hebben hier ook optische of elektronische stabilisatoren voor. Een trillend beeld is namelijk moeilijker te comprimeren oftewel kleiner te maken.

Door rustig te filmen maak je dus uiteindelijk kleinere bestanden. Dit bespaart bandbreedte en bovendien is een rustig beeld (voor de meeste toepassingen) ook fijner om naar te kijken.