Column: back to the future
Een film is nooit af, als je hem hebt gemaakt denk je een paar jaar later weer anders over dingen en maak je misschien een vervolg of distantieer je je van je eigen film. Met de komst van internet en webvideo is dit verschijnsel alleen nog maar sterker geworden. Wanneer is een webvideo definitief af? Bij eerste publicatie? Dan heeft nog niemand hem gezien (tenzij je live streamt natuurlijk). Bij de eerste download? Maar je kan hem nog wijzigen en de volgende kijkers zullen het nooit weten.
Bij websites is dit al heel gewoon. Soms verzint iemand een site en wordt het een hype. Daarna wordt de site meestal slechter omdat hij vol wordt gegooid met reclame of gaat helemaal uit de lucht omdat de webserver het niet meer aankan. Beroemde voorbeelden zijn de persoonlijke site van Mahir Cagri, of de Hampsterdance De eerste stond tussentijds vol met junk, maar schijnt nu weer terug van weggeweest. De tweede was eerst één klein schattig hamstertje, maar nu - kijk zelf maar. Wanneer je googlet op hampsterdance kom je zelfs bij een commerciele site uit.
(lees meer…)
Column: weet wat je doet met muziek
Muziek is op zich al prachtig en er zijn legio voorbeelden van hoe muziek een film naar een hoger niveau kan tillen. Denk bijvoorbeeld aan de prachtige scène uit Magnolia waarin de personages mee gaan zingen met Aimee Man (niet gezien? dan heel snel kijken). Of de muziek van Philip Glass voor de film Koyaanisquatsi.
Of de klassieker 2001: A Space Odyssey waarin muziek van de vorig jaar helaas overleden György Ligeti een hoofdrol speelt. We hebben het hier over meesterwerken, meesterwerken voor het grote scherm. Deze films kunnen het zich veroorloven om hele scènes te vullen met niets meer dan muziek. De beelden zijn al heel sterk, samen met de muziek wordt de indruk subliem.
Waar je voor moet uitkijken is dat je dezelfde principes die zijn toepast op deze bioscoopfilms ook gebuikt voor je kleine webvideo. We zien enorm veel filmpjes op het web die eigenlijk alleen maar veredelde videoclips zijn. Mensen laden een muziekje op de timeline van hun montageprogramma en ‘plempen’ vervolgens het beeld erbij. Er wordt strak op de beat gemonteerd, vaak zelfs zonder dat er rekening wordt gehouden met de lengte van shots. Dat is geen film, dat is een geanimeerd hoesje voor een cassettebandje (voor de jongeren onder ons, die dat fenomeen niet meer kennen: dat is een oud soort geheugenkaartje voor een mp3-speler).